De volgende ochtend op tijd op pad met als voornemen in de
buurt van Mount Buffalo kwartier te maken en een paar dagen te gaan wandelen.
Geheel volgens plan komen we tegen elven op de camping aan die op twee andere
tenten na uitgestorven is. Er blijkt echter van daaruit maar weinig te
wandelen. Snel plannen bijstellen en terwijl Rein en Hidde een nat pak halen in
het plaatselijke riviertje, maar zich opperbest vermaken en Julie ijverig aan
een werkje werkt, genieten we van een extra dagje rust. De poging in de
namiddag om nog even de benen te strekken, mag geen naam hebben en om vier uur
zitten we gezellig om ons kampvuurtje. Het was een mooie dag!
We kunnen Mount Buffalo echter niet zomaar aan ons voorbij
laten gaan, daarvoor zijn de boekjes
te lovend. In het dorpje verderop vinden we wel de nodige informatie en we
maken net onder de top een fikse tocht. Julie en Rein voorop goed gecoacht door
Marjolein, want de paadjes zijn smal en de hellingen stijl. De vergezichten
zijn inderdaad prachtig met als hoogtepunten een ondergrondse rivier, lake
catani en een monoliet vanwaar we mijlenver om ons heen kunnen kijken. De
plaatselijke camping gaat pas volgende week open dus eenmaal terug moeten we
nog even de auto in, om uiteindelijk in Mount Beauty, in het midden van de
Australische Alpen, een plekje te vinden op de camping.
Je hebt elke vakantie wel ergens een dag die je kan typeren als een overgangsetappe in de Tour de France (een gewaagde vergelijking, ik weet het, Armstrong was zelfs op het lokale nieuws hier). Van die dagen die op zichzelf weinig tot niks te bieden hebben, maar die wel noodzakelijk zijn om van het ene moois naar het andere te rijden. Vandaag is er een. Dik 400 km uit de Alpen naar de zee. Het enige spannende waren de vele motorrijders die ons passeerden richting Phillip Island waar dit weekend de MotoGP van Australië verreden wordt en onze gammele camper die weer een van zijn pluimen laat: halverwege de dag schrikken we ons een hoedje als de klep van de gastank door een windvlaag gegrepen wordt en loskleppert. Ducktape is ook hier verkrijgbaar en onder het mom: over twee weken moeten we de zaken toch inleveren, tapen we alles wat los zit vast en hopen we op het beste. Eindstation Wilsons Promontory National Park verwelkomt ons met regen en erg veel wind. Laten we hopen dat het beter wordt de komende dagen.
Wat een leuke verhalen; geeft een mooi beeld van jullie reis en belevenissen. Neem wat emoes, kangaroes of Angus koeien mee voor op de (voormalige) sportvelden hier ;-) Dan mogen ze nog even wachten met het bouwen van huizen...
BeantwoordenVerwijderenHoewel, er ligt een mooi plan voor het oostelijk deel en we hadden een goede bewonersbijeenkomst.
Jullie veel plezier op de verdere reis.
Groeten uit de Warinenpoort, ook van Anne Mieke,
Gerard
Ik lees af en toe ook wat van jullie. Blij dat jullie een goed oogje in het zeil houden!!
Verwijderen